© 2019 , designed by dim-architects.com

Κτήριο υποδοχής χιονοδρόμων στο Χ.Κ. Βασιλίτσας Γρεβενών

Διπλωματική εργασία, Ε.Μ.Π., 2017

Αντικείμενο μελέτης είναι ο σχεδιασμός κτηρίου υποδοχής χιονοδρόμων στο κατώτατο σημείο του Εθνικού Χιονοδρομικού Κέντρου Βασιλίτσας Γρεβενών (βάση τριθέσιου αναβατήρα, υψόμετρο 1650μ.), δημιουργώντας μια υποδομή που θα υποστηρίζει επαρκώς την συνεχώς αυξανόμενη προσέλευση επισκεπτών στο Χιονοδρομικό Κέντρο -ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας-  και που ταυτόχρονα θα συνάδει με το φυσικό περιβάλλον της Βασιλίτσας. Το κτήριο προβλέπεται να λειτουργεί και τη θερινή περίοδο, υποστηρίζοντας δράσεις όπως η πεζοπορία, η ορειβασία και η ορεινή ποδηλασία, οι οποίες λαμβάνουν χώρα απο λάτρεις του βουνού το καλοκαίρι και πλαισιώνονται ήδη από το Χιονοδρομικό Κέντρο. 
 

Από την αρχή της συνθετικής διαδικασίας ετέθησαν κάποιες αρχές - γραμμές πλεύσης για το σχεδιασμό, δεδομένου του προς μελέτη είδους κτηρίου, αλλά και του περιβάλλοντος του. Όσον αφορά το τελευταίο, η ανθρώπινη παρέμβαση στο σημείο εργασίας εντοπίζεται σε πολύ μικρή κλίμακα, καθώς πρακτικά δεν υπάρχει δομημένο περιβάλλον, γεγονός που αμέσως θέτει μια πρόκληση για τη σύλληψη ενός κτηρίου που θα εξυπηρετεί περί τα 2000 άτομα ημερησίως, αλλά ταυτόχρονα δε θα ανταγωνίζεται το τοπίο που το περιβάλλει. Επιδιώχθηκε λοιπόν εξαρχής μια τέτοια “συνομιλία” με το φυσικό περιβάλλον, το κτήριο δηλαδή να είναι “μη-κτήριο” όπου αυτό είναι δυνατό. 

Ως προέκταση αυτής της αρχής, τέθηκε ο στόχος να αλλοιωθεί στον ελάχιστο βαθμό το φυσικό ανάγλυφο, γεγονός που καλύπτει τον πρώτο στόχο, αλλά ταυτόχρονα εισάγει και έναν παράγοντα οικονομίας του σχεδιασμού. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε και η φυσική κοιλότητα μπροστά από το χώρο στάθμευσης ως σημείο παρέμβασης, έτσι ώστε ο κτηριακός όγκος να αναπτύσσεται καθ’ ύψος όσο το δυνατόν λιγότερο.

Τέλος, επιχειρήθηκε να αναιρεθεί το “μοντέλο” τέτοιου τύπου κτηρίων, που θέλει χιονοδρομία και κτήριο να αποτελούν δύο εντελώς ξεχωριστές οντότητες, ασύνδετες μεταξύ τους, δημιουργώντας μια οργανική σχέση μεταξύ των χιονοδρόμων και της υποδομής που τους εξυπηρετεί, λαμβάνοντας υπόψη τις βασικές ροές των τελευταίων, αλλά και το άθλημα της χιονοδρομίας γενικότερα. Επιχειρήθηκε λοιπόν η χιονοδρομική εμπειρία να αποτελέσει μέρος της αρχιτεκτονικής, αλλά και το αντίστροφο.